Nazim Gədəbəylinin bənzərsiz üslubunda, o şirin və lirik "Dubeyti" havasının ruhunu daşıyan bir hekayə:

Nazim Gədəbəylinin bu havası haqqında daha çox və ya sazın köklənməsi barədə maraqlanırsınız?

O gecə Gədəbəyin ulduzları Nazimin "Dubeyti"sinin sədası altında sanki bir az da parlaq göründü. Çünki bu musiqi sadəcə səs deyil, bir insanın öz yurduna olan sonsuz sevgisinin hekayəsi idi.

"Biri var idi, biri yox idi... Bir zamanlar bu dağlarda bir-birinə qovuşa bilməyən iki sevginin ah-naləsi bu havaya çevrilmişdi. Nazim oxuduqca sanki o qədim aşiqlər dumanın içindən boylanıb boynu bükük bənövşələrə baxırdılar. Havası o qədər şirin idi ki, dinləyənin qəlbində həm bir sevinc işartısı, həm də şirin bir kədər oyadırdı."

O, sazın pərdələrinə toxundu. Amma bu dəfə gələn səs nə şaqraq bir "Kərəm", nə də ağır bir "Ruhani" idi. Bu, Nazimin öz ruhundan qopan, Gədəbəyin bal kimi şirin, amma dağ küləyi kimi sərin olan o məşhur havası idi. Saz dilləndikcə ətrafdakı sükut daha da dərinləşirdi. Hekayə isə bu havanın hər notunda gizlənmişdi:

Gədəbəyin dumanlı dağlarının qoynunda, vaxtın sanki dayandığı bir axşam çağı idi. Nazim əlində sazı, ürəyində isə illərin süzülüb gələn nisgili ilə eyvanda əyləşmişdi. Uzaqdan gələn çay səsi və otların xışıltısı sanki yeni bir bəstənin xəbərçisi idi.